Μαρούσι-Ανταρκτική τρέχοντας

Σήμερα ξεκίνησα την προπόνησή μου από το Ολυμπιακό Στάδιο. Τα πόδια μου με πήγανε πολύ μακρύτερα από τη Ειρήνη, την καντίνα, τα αφημένα μονοπάτια του Σταδίου. Έφτασα στην Ανταρκτική, έμεινα εκεί, περπάτησα στο χιόνι, μπήκα στη σκήνη του εξερευνητή Σκότ ο οποίος εκείνη την ώρα ονειρευόταν. Το όνειρά μας συναντήθηκαν. Αφού έφτασα στην Ανταρκτική, μπορώ να πιστεύω ότι θα φτάσω και στο Καλλιμάρμαρο!

Κάθε προπόνηση και μία νέα εμπειρία

Οι εβδομάδες περνούν με πολλές και απαιτητικές προπονήσεις. Το εντυπωσιακό είναι ότι ποτέ δεν αισθάνομαι το ίδιο, ούτε κατά τη διάρκεια της διαδρομής, αλλά ούτε και μετά στην ξεκούραση.
Αυτό όμως που δεν αλλάζει είναι ότι, όταν κουράζομαι, φαντάζομαι την καρδιά μου να ξεκουράζεται μόνη της σε ένα παγκάκι: είναι ξαπλωμένη και κοιτάει ψηλά, και το μόνο που βλέπει είναι έναν καταγάλανο ουρανό.
Σήμερα πήγα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Δεν θυμάμαι πόσους γύρους έκανα. Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. Όταν το ρολόι έδειξε 25χλμ. αισθάνθηκα μεγάλη ικανοποίηση και ευγνωμοσύνη που πήγε καλά η προπόνηση!

Που πας με τη βροχή;

Έτσι άκουσα να μου λένε... καθώς έκλεινα την πόρτα του σπιτιού και έφευγα για τρέξιμο. Δεν ήθελα με τίποτα να χάσω τη σημερινή προπόνηση. Τα σχέδια άλλαξαν λόγω καιρού και αποφάσισα να πάω στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η βροχή έπεφτε- αδιάκοπα. Κοιτούσα την Πάρνηθα στην κατεύθυνση της οποίας ο ουρανός ήταν φωτεινός. Σε ένα σημείο πιο κοντινό είδα ξαφνικά ένα άνοιγμα ουρανού ανάμεσα στα σύννεφα. Ήθελα να το φτάσω.
Σκεφτόμουν τους φαροφύλακες που στις καταιγίδες αισθάνονται πολιορκημένοι από τα κύματα και τον αέρα. Εγώ ήμουν ελεύθερη. Και όταν είχα ξεπεράσει τα 20 χιλιόμετρα ήθελα να συνεχίσω να τρέχω! Ευχαριστώ... για το... την... το...(ΧΑΜΟΓΕΛΟ!)

Την Κυριακή έτρεξα 13,5 χλμ στα Τύμβια

Χθες εκατοντάδες δρομείς έτρεξαν στα Τύμβια 2010, τον πρώτο αγώνα δρόμου που πραγματοποιείται γύρω από τον Τύμβο του Μαραθώνα.

Η μέρα ξεκίνησε ηλιόλουστη, μετά βγήκαν τα σύννεφα και στη συνέχεια, την ώρα που έφτανα δίπλα στην παραλία, στο 10ο χλμ περίπου, άρχισε να βρέχει δυνατά. Και τότε όλως τυχαίως- στο ipod μου μπήκε το Water Music του Handel! Απλωσα τα χέρια μου για να πιάσω τη βροχή.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ θέλω να πω στον Δημήτρη με τον οποίο έτρεξα το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Μου έδωσε δύναμη! Είμαι πολύ τυχερή που τερμάτισα στον αγώνα αυτό!

Το τρέξιμο μετά την βροχή

Έρχεσαι και γίνεσαι ένα με μία διεργασία της φύσης. Η βροχή έχει σταματήσει, το ποτάμι ρέει με άφθονο νερό, τα σαλιγκάρια κόβουν τις πρωινές τους βόλτες, οι σταγόνες της βροχής έχουν φτάσει στην άκρη των πευκοβελόνων και όπου να΄ναι θα πέσουν στο κενό. Φτάνοντας σε ένα σημείο της διαδρομής -διαπερνώντας τις πρώτες ηλιαχτίδες- βλέπεις ξαφνικά τις κεραίες του Υμηττού και θέλεις όσο τίποτα να τις φτάσεις.

Πόσα πράγματα μαθαίνεις στο Ολυμπιακό Στάδιο στις 6.45 το πρωί;

Μαθαίνεις τη διαδρομή του ήλιου στον ουρανό, τον τρόπο που οι παπαρούνες μεγαλώνουν σε μικρές ομάδες σε αδιάφορα πεζοδρόμια, ότι τα γήπεδα -ακόμα και άδεια- αντιλαλούν τον ενθουσιασμό του αγώνα, ότι τα συντριβάνια διψάνε και δεν διαμαρτύρονται, ότι υπάρχουν βαγόνια που περιμένουν στην Ειρήνη και άλλα που είναι ήδη σε κίνηση, ότι κάποιοι καπνίζουν το πρωί, άλλοι πάνε το σκύλο βόλτα, άλλοι περιμένουν την καντίνα που ακόμα δεν άνοιξε. Μαθαίνεις ότι -κάπως έτσι- αρχίζει μία Παρασκευή...

H Δευτέρα η καλή...

από το πρωί φαίνεται! Χθες έτρεξα στη Φιλοθέη και το Ψυχικό στις 6.40. Παρατηρούσα τα πεζοδρόμια και τις παλιές πλάκες σε ορισμένα αγαπημένα μου σημεία. Σκεφτόμουν πόσες φορές έχω περπατήσει από εκεί με τη γιαγιά μου και τον παππού μου. Θυμόμουν το
τηλέφωνό τους, το οποίο δεν μπορώ πια να καλέσω. Ευτυχώς, τα πεζοδρόμια δεν έχουν αλλάξει! Καθόλου δεν μου αρέσουν αυτές οι γυαλιστερές πλάκες που βάζουν τώρα. Το χειρότερο είναι στα δήθεν "καλά" σπίτια που βάζει ο καθένας το "πεζοδρόμιο" της αρεσκείας του.